سن گندم به دو شکل به میزبان خود خسارت می زند. به این معنی که هم پوره ها و هم حشرات کامل روی گیاه خسارت می زنند:

الف- سن مادر خسارت کمّی داشته و کمیت محصول را تحت تأثیر قرار می دهد. هنگامی که این سن ها از سمت کوه به مزارع ریزش می کنند، گندم در مرحله پنجه زدن و به ساقه رفتن است. حشره با خرطوم خود بافت را سوراخ کرده و از شیره گیاهی تغذیه می کند و این باعث خشک و سفید شدن جوانه مرکزی شده و علائم چروکیدگی هم در جوانه ها دیده می شود. جوانه ها با فشار دست خارج شده و در محل خروج آنها علائم زردی دیده می شود. سنبله ها سفید و پوک شده و با کوچکترین فشار دست خارج می شوند. همچنین علائم سوختگی در برگ های خسارت دیده هم مشاهده می شود. مجموع این خسارات میزان محصول را کاهش می دهد.

ب- پوره ها و سن های نسل جدید خسارت کیفی می زنند. به این ترتیب که با تغذیه از دانه ها در محل شیری شدن، خمیری شدن و رسیدن باعث سن زدگی دانه ها می شوند. محموله گندمی که تنها 2 درصد دانه های آن سن زده شده باشد خاصیت نانوایی خود را از دست می دهد. آنزیم هایی که زمان تغذیه سن در دانه ها باقی می ماند پروتئین گندم (گلوتن) را تجزیه کرده و اثرات نامطلوبی بر کیفیت دانه و خاصیت کشسانی خمیر می گذارد. خمیر حاصل از دانه های خسارت دیده خاصیت چسبندگی نداشته و داخل تنور می افتد.

حشره کامل سن گندم 13-12 میلیمتر طول و 6 میلیمتر عرض دارد. رنگ عمومی بدن کِرِم، قهوه ای روشن، قهوه ای تیره و گاهی هم تا سیاه متغیر بوده و معمولاً روی بدن لکه های تیره ای وجود دارد.شاخک ها نخی و 5 بندی بوده، سپرچه (Scutellum) در آنها رشد زیادی کرده و قسمت زیادی از شکم را می پوشاند.

تخم ها گرد و سبز رنگ بوده و اغلب در دو ردیف 7 تایی روی برگ ها قرار داده می شوند.